അമ്മ സ്നേഹത്തില്‍ വിളമ്പിയത് മനസിന്റെ ഉള്ളില്‍ നിന്നായതുകൊണ്ട് ഞാനത് കാണാതെ പോയി: കണ്ണുനനയിക്കുന്ന ഒരു പൊതിച്ചോർ കുറിപ്പ്

ഹൃദയത്തിൽ തൊടുന്ന കുറിപ്പുമായി സംവിധായകൻ പ്രജേഷ് സെൻ. വാട്ടിയെടുത്ത വാഴയിലയിൽ വറുത്തരച്ച ചമ്മന്തിയും ചോറും അച്ചാറും വാരിനിറച്ചു പൊതിഞ്ഞു മറക്കാതെ നിറഞ്ഞ വാത്സല്യത്തോടെ തന്നു വിടുന്ന അമ്മമാർ. തനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം ചമ്മന്തിയും ചോറും അച്ചാറും മുട്ടപൊരിച്ചതുമാണെന്നും പറയാൻ മറന്നില്ല പ്രജേഷ്. അമ്മയുടെ സ്നേഹവും കരുതലും നിറച്ച പൊതിച്ചോറിനെക്കുറിച്ച് പ്രജേഷ് സെന്നിന്റെ ഫെസ്ബുക്ക് കുറിപ്പ് വായിക്കാം.

പ്രജേഷ് സെന്നിന്റെ കുറിപ്പ്

Loading...

വീട്ടിലാകുമ്പോൾ മിക്കവാറും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നാൽ അമ്മ കൂടെ വന്നിരിക്കും. കഴിക്കുന്നത് നോക്കി വിളമ്പിയ കറികൾക്ക് മുകളിൽ പിന്നേയും പിന്നേയും വിളമ്പി അങ്ങനെ ഇരിക്കും. അമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന എല്ലാ കറികളും എന്തൊര് ഇഷ്ടത്തോടെയാണ് ഞങ്ങൾ കഴിക്കാറ്. അതമ്മക്കും അറിയാം. അതുകൊണ്ടാകാം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ പിന്നെയും കറിയും ചോറും പാത്രത്തിലേക്ക് ഇട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതൊരു പതിവ് കലാപരിപാടിയാണ്.

കുറേ കാലം മുൻപ് ഒരു ദിവസം ഏതോ ഒരു മോശം മൂഡിൽ ഞാനമ്മയോട് ചൂടായി. എനിക്കാവശ്യമുള്ളത് എടുത്ത് കഴിച്ചോളാം. ഇങ്ങനെ സൽക്കരിക്കല്ലേ എന്ന്. അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. തിരിച്ചുവരും വഴി അമ്മയുടെ കാൽ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ മുട്ടി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ അവരാ മേശക്കാൽ ഒരു നിമിഷം കണ്ടില്ല. അമ്മ സ്നേഹത്തിൽ വിളമ്പിയത് മനസിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നായതുകൊണ്ട് ഞാനത് കാണാതെ പോയി. അന്നാ ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് കഴിച്ചുതീർത്തതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും രുചിയുള്ള അവസാനത്തെ ഭക്ഷണം. പിന്നെ ഒരിക്കലും കുറ്റബോധം കാരണം എനിക്കാ രുചി വീണ്ടെടുക്കാനായിട്ടില്ല.

സ്നേഹത്തിന്റെ കാര്യമാണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്. അത് ചിലപ്പോൾ കുമിഞ്ഞു മുകളിലേക്ക് വീഴും നമുക്കത് അപ്പോൾ ഇഷ്ടമാകില്ല. പക്ഷേ ഏതെങ്കിലും മൊമൻറിൽ അത് നമ്മളെ കരയിക്കും അതിൽ നിന്ന് കരകേറാൻ ഒരായുസ്സ് ചിലപ്പോൾ മതിയാവില്ല. ജീവിതത്തിൽ ഞാനേറ്റവും കൂടുതൽ കഴിച്ചിട്ടുള്ള ഭക്ഷണം ചോറും ചമ്മന്തിയും മുട്ടപൊരിച്ചതും നാരങ്ങാ അച്ചാറുമാണ്. എന്റെ പഠനകാലം മുഴുവൻ മിക്കദിവസവും ഏതാണ്ടിതായിരുന്നു കോമ്പിനേഷൻ. വാഴയിലയിൽ പൊതിഞ്ഞുകെട്ടിയ പൊതിച്ചോറ്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ എനിക്കാ പൊതി തുറക്കുമ്പോൾ തന്നെ ദേഷ്യം വരുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ചോറുകൊണ്ടു പോയില്ല. സർജറി ചെയ്തു കിടക്കുന്ന അപ്പച്ചിയെ നോക്കാൻ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു അമ്മ. വീട്ടിലാണെങ്കിൽ തലപൊങ്ങാതെ പനിച്ചു കിടന്നാലും അമ്മ ചോറ് പൊതി മുടക്കില്ല. അന്നതുകൊണ്ട് ചോറില്ലാതെ സ്കൂളിൽ പോയി.

ഉച്ചവരെ വിശപ്പൊന്നും തോന്നിയില്ല. ഉച്ചമണി മുഴങ്ങി കുട്ടികൾ കൈകഴുകാൻ ഓടി. ഞാൻ മാത്രം പോയില്ല. അവർ തിരികെ വന്ന് ബാഗുകളിൽ നിന്നും പൊതികളും പാത്രങ്ങളും എടുത്ത് അടുത്ത ഒഴിഞ്ഞ ക്ളാസ് മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഞാൻ ഡെസ്കിൽ കോമ്പസുകൊണ്ട് ചിത്രം വരക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അടുത്ത കളാസ് മുറിയിൽ നിന്നും ഇലപ്പൊതികൾ തുറക്കുന്ന നേരം ഞാനിവിടെ അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പൊതിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന മുട്ടപൊരിച്ചതും ചമ്മന്തിയും നാരങ്ങാ അച്ചാറും മണമായി എന്റെ അരികിലത്തെി. ആ മണം സത്യത്തിൽ എന്നെ കരയിച്ചു. കൊതികൊണ്ടല്ല, സങ്കടം കൊണ്ട്. ഒരു പക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ അമ്മ തന്നുവിടുന്ന പെതിച്ചോറിന് അത്രയും സ്വാദ് ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അന്നാണ്. അന്ന് മാത്രമാണ്.

നമ്മളെ എന്നും കഴിപ്പിക്കാനേ നോക്കാറുള്ളൂ. നമുക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് ഉണ്ടാക്കി തരാനേ ശ്രമിക്കാറുള്ളൂ. ആ സമയം നമ്മൾക്കത് ചിലപ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. കാലം കഴിയുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മളാ ഇഷ്ടത്തെ ഓർത്ത് സങ്കടപ്പെടും. നമുക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും പ്രിയപ്പെട്ടൊരാൾക്ക് നൽകുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖം വാടിയാൽ നമുക്കത് സഹിക്കില്ല . സ്വീകരിക്കുന്നവർ തിരിച്ചറിയേണ്ടത് തരുന്നയാളിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കഷണമാകും അതെന്നാണ്. ആ തിരിച്ചറിവ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പക്ഷേ നമ്മള് മറക്കും.

 

 

 

വീട്ടിലാകുമ്പോള്‍ മിക്കവാറും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നാല്‍ അമ്മ കൂടെ വന്നിരിക്കും. കഴിക്കുന്നത് നോക്കി വിളമ്പിയ…

Opublikowany przez Prajesha Sena G Poniedziałek, 27 lipca 2020